Mam: "Jeroen, eet je boontjes op."
Ik: "Nee, ik hoef niet meer"
Mam: "De hongerige kinderen in Afrika zouden er een moord voor doen"
Ik: "Stuur ze dan maar naar Afrika"
Klinkt vast bekend. Afrika, dat is heeeeeel ver weg. Wat heb ik daar nou mee te maken? Boontjes daarnaar sturen, dat is onzin natuurlijk. Dat is zo ver, dat kan natuurlijk helemaal niet. Dat dacht ik toen.
Fast forward 25-30 jaar. Er is nu in oost Afrika de ernstigste droogte in 60 jaar. In Kenia, Somalië, Ethiopië, dreigt er een zich een ernstige hongersnood te ontwikkelen. Mensen slaan al op de vlucht, en de Samenwerkende Hulporganisaties hebben de noodklok geluid en giro 555 geopend om het allerergste scenario te beperken, voor zo ver dat mogelijk is.
Maar wat ligt er hier nu in de supermarkten:
Heh? Kenia!? Er is daar een ernstig te kort aan voedsel, en ze sturen hun boontjes naar ons?
Ja dus. Kort geleden was ik me hier al van bewust door de film "Smakelijk eten". Kenia kent namelijk droge gebieden en gebieden waar rivieren voor voldoende water zorgen om veel gewassen te telen. Maar deze gewassen hebben water nodig uit de rivieren. Die rivieren passeren stroomafwaarts de droge gebieden, waar zij de vitale levensader vormen waar bijv. veeboeren hun vee kunnen laten drinken. In de documentaire vertelden zij hoe de rivier(en) tegenwoordig veel eerder droogvallen, er veel veesterfte is, terwijl stroomopwaarts de boontjes nog steeds gewoon water krijgen. In de documentaire werd ook een westerse boer bezocht die daar ook boontjes teelt voor de export.
Is dit allemaal het werk van slechte westerlingen die Kenia gewetenloos leegroven? Nee, ten eerste, Kenianen doen dit ook. Export is ook belangrijk. Het levert geld op, dat geïnvesteerd kan worden in verhoging van de efficiëntie, waardoor met minder veel meer voedsel geteeld kan worden. Zo was bijvoorbeeld te zien hoe waterbesparende druppel systemen ervoor zorgden dat zo min mogelijk water uit de rivier nodig was.
Maar het kromme blijft wel, wij hebben volop Keniaans voedsel op tafel, terwijl ze daar in het zelfde land aan het verhongeren zijn. De belangrijkste reden is simpel: wij kunnen het betalen. Als de voedsel prijs daar verdubbeld, liggen wij daar niet echt wakker van. Maar als in normale tijden al het grootste deel van je inkomen naar voedsel gaat, dan lijd je dus honger als de oogsten mislukken en de voedselprijzen stijgen. Wij betalen wel wat meer voor onze boontjes.
Dus, de volgende keer als je boontjes eet, en geen trek meer hebt, dan heb je hier iets om over na te denken voor je ze in de prullenbak gooit.
N.b. zojuist heeft Oxfam Novib de campagne "We eat Africa" gestart, onderdeel van de wereldwijde "Grow" campagne van Oxfam's wereldwijd om onrechtvaardigheden in het voedselsysteem te onderzoeken en tot het licht te brengen. Houd deze in de gaten, en sluit je ook aan!
No comments:
Post a Comment