Vanavond hebben jullie natuurlijk allemaal gekeken naar de documentaire "Give us the money!", uitgezonden op Nederland 2. Vorige week had ik deze al gezien tijdens IDFA, vanavond voor de tweede keer op de televisie (onderdeel van het wereldwijde programma rond armoede: "Why Poverty?" of in Nederland "Hoezo Armoede?"). Aangezien jullie hem natuurlijk nu allemaal gezien hebben (zo niet, speur gauw naar uitzendig gemist!:)), kan ik me wat meer focussen op discussie rond het onderwerp van de documentaire.
Korte samenvatting:
In het begin van de film, worden de beelden van de hongersnood uit Ethiopië getoond. Het was bij mij weggezakt hoe extreem verschrikkelijk deze hongersnood was. Dit leidde tot Band Aid, een enorme inzamelingsactie waarbij Bob Geldof en Bono hun beroemdheid gebruikte om deze ramp publiek overal onder de aandacht te brengen, en met succes!
De documentaire vervolgd de campagne van Geldof en Bono, waarbij vervolgens schuldvrijstelling (Live Aid), aids en andere zaken steeds door hun in de aandacht worden gebracht, waarbij beiden weten door te dringen tot diep in de politiek, en helpen politiek leiders van koers te veranderen.
Discussie:
Als eerste, ik heb alle lof voor Bob Geldof en Bono, voor hun extreme toewijding in de strijd tegen armoede. Los staand van de effecten, als bekendheid, idool in vele mensen, wat kun je beter doen dan proberen de status die je hebt in te zetten om de wereld te verbeteren? En dan de mensenmassa's die ze achter zich wisten te krijgen Ook al zijn de meesten er maar om een groots concert mee te maken, iedereen kreeg het mee.
Waarom deze documentaire zo belangrijk is? Iedereen kan er zich wel het een en ander van herinneren. In de geschiedenis van de laatste decenia zijn zij zeer bepalend geworden voor ons beeld van armoede bestrijding.
En dat levert ook zekere problemen, en dat zijn problemen die nu vandaag de dag zijn effect hebben op ontwikkelingssamenwerking. Het belangrijkste in mijn ogen is dat het beeld werd gewekt dat we wel even honger en armoede uit de wereld gingen helpen. Nou ben ik helemaal voor absurd hoge ambities als dit:) Maar het heeft wel veel valse verwachtingen gecreëerd. Dat leid er nu toe dat mensen skeptisch zijn over ontwikkelingssamenwerking, omdat er nog steeds zoveel armoede is na al het werk en al het geld dat daaraan is besteed.
Armoede de wereld uit helpen, of in ieder geval blijven reduceren kost volharding en een zeer lange adem. Om het even in perspectief te brengen, de strijd tegen armoede bestaat al sinds de klassieke oudheid (zie een van de andere "Why poverty" documentaires "Poor Us") Dit moet continu bovenop de agenda staan. Daarin zijn Geldof en Bono dan ook weer sterk, zij blijven doorgaan, en duiken steeds dieper in de fundamentele issues. Deze zijn ook veel moeilijker aan de media uit te leggen, en je ziet ook dat de aandacht afzwakt. Live 8 kan ik me nog wel herinneren, en het kwam mij meer over al een groot concert, waar mensen puur voor de muziek gingen, en het doel was bijzaak. Iig dat is hoe het mij overkwam.
Geldof en Bono krijgen veel kritiek wat ook goed belicht was in de documentaire, omdat ze een zeer blank, rijk westers beeld geven, en Afrika zelf eigenlijk volledig buiten beeld blijft, behalve voor de beelden van de arme Afrikanen. Daarmee werd het beeld gecreëerd dat alleen de blanke westeners de rol leidde in armoedebestrijding in Afrika, en Afrikanen alleen in slachtoffer rol, wat natuurlijk helemaal niet het geval was. Ik snap die kritiek wel. Maar aan de andere kant, zij spreken wel de mensen aan die ze voor zich willen winnen. De situatie is er dat twee muzikanten het voor elkaar krijgen (natuurlijk samen met een enorme organisatie eromheen) om de aandacht van miljarden mensen te krijgen. Niemand anders was dat gelukt. Van die aandacht moet je dan gebruik maken, en er op meeliften.
De conclusie is als je iets enorms gaat aanpakken zoals Geldof en Bono deden, is dat je fouten gaat maken, er neveneffecten ontstaan die niet bedoelt zijn. Dat is wel wat het onderwerp zo ingewikkeld maakt. Het is leren met vallen en opstaan. En dat is de strijd tegen armoede al eeuwenlang. Daarnaast komen er ook weer steeds nieuwe oorzaken van armoede bij. Daarom is het noodzaak hier bovenop te blijven, blijven corrigeren, blijven verbeteren, nieuwe problemen leren ondervangen. En bovenal, het moet een samenwerking zijn, wereldwijd. Leren van elkaar, van de fouten uit het verleden, en armoede willen tegengaan. En dat is de hele essentie van ontwikkelingssamenwerking: samen werken tegen armoede!
Tot slot, ik vond dat de documentaire een sterk beeld gaf
van de campagne geleid door Geldof en Bono. Het is een mooie
samenvatting van een belangrijk stuk geschiedenis, waarbij voor een
relatief kort durende film veel kanten werden belicht, inclusief positieve en negatieve kritiek. Een ding dat ik
mistte is dat er natuurlijk er vele organisaties omheen zaten, en dat
Geldof en Bono daar de zichtbare boegbeelden vormden. Natuurlijk deden
ze dat niet alleen.
Monday, 26 November 2012
Tuesday, 20 November 2012
Reviews van de IDFA films uit de Oxfam Novib selectie
IDFA 2012: de Oxfam Novib selectie
Ieder jaar selecteerd Oxfam Novib 3 documentaires voor het IDFA festival, die goed aansluiten bij de onderwerpen van Oxfam Novib. Dit jaar zijn het 3 films uit een serie van documentaires uit het project "Why poverty?". Hieronder geef ik een korte beschrijving van de 3 films en mijn eigen reviews.
Rafea: Solar Mama
Vrouwen uit ontwikkelingslanden vanuit de hele wereld worden bijeengebracht in India, en krijgen een opleiding om uit basis componenten een electrisch circuit op te bouwen geschikt om stroom op te slaan en te gebruiken uit zonnepanelen, met de mogelijkheid hiermee zelf hun gemeenschap van electriciteit te voorzien, opleidingen hierin te starten en eigen bedrijfjes te starten. De vrouwen die hiervoor geselecteerd worden zijn analfabeet, kunnen veelal niet de taal verstaan, hebben volstrekt geen technische kennis, en ondanks dat is de opleiding een succes.
De film heeft meerdere lagen:
- de opleiding zelf
- het zien van de ervaringen van een uitweg uit de armoede door de ogen van Rafea
- de culturele botsingen dit geeft in een cultuur waar mannen alle dienst uitmaken
- de interactie tussen de vrouwen uit zulke verschillende culturen die elkaar niet verstaan, maar een diepe band met elkaar opbouwen
- de vastberadenheid om door alles wat er aan problemen omheen optreden door te zetten.
Ik heb wel een kanttekening bij de opleiding zelf. Al vind ik het zeer indrukwekkend wat bereikt wordt ondanks alle belemmeringen, ik vraag me af in hoeverre deze kennis die ze hebben opgedaan van waarde is. Ik kon er niet uit opmaken dat de opleiding meer diepte had dan het weten hoe de standaard onderdelen moesten worden samengevoegd. Ik zag geen indicatie dat er kennis werd meegegeven die bruikbaar is om zelf verder kennis op te bouwen over de werking van de systemen, en deze bijvoorbeeld aan te passen op wat er lokaal te vinden is, of toepassingen uit te breiden etc. De kennis die je daarvoor nodig hebt vereist veel meer achtergrond, en dat maakt het naar mijn idee moeilijk om daar echt iets mee op te bouwen. Als dat er wel was, had ik daar graag meer van gezien.
Poor Us - an Animated History of Poverty
Belangrijk voordat je deze film gaat zien: dit is een film gebaseerd op documentatie gebaseerd op feiten over de geschiedenis van armoede, zoals geintepreteerd door de filmmakers. Dus alhoewel er een realiteit aan de basis zit, zitten er meerdere lagen van interpretatie tussen werkelijkheid en wat je te zien krijgt. En dat interpreteer je dus weer op je eigen wijze. Plus er komen veel onderwerpen aan te pas waar je niet de achtergrondinformatie zult hebben om het te kunnen beoordelen. Wat je meekrijgt is dus geenszins een samenvatting van hoe die geschiedenis in elkaar zit.
Dat is dus niet het doel van de film. Het doel is om je een startpunt te geven en je zelf de mogelijkheid bieden te kijken naar een onderwerp dat eigenlijk nauwelijks de aandacht krijgt: hoe heeft armoede zich door de eeuwen heen ontwikkeld? Wat zijn er voor oplossingen in de loop van de geschiedenis op losgelaten, en wat was de uitwerking? Het doet dit op een hele luchtige en grappige manier, over wat een heel serieus onderwerp is.
Het belangrijkste van de film is je te prikkelen om na te denken over dit onderwerp. Immers, om te weten in welke richting je beweegt, en waar je heen moet sturen is het belangrijk om te weten uit welke richting je komt. Bestrijding van armoede is zeker niet iets van de laatste paar jaar, het is iets waar mensen al sinds de oudheid mee bezig zijn. De vorm van armoede, en de oorzaken veranderen mee met hoe de maatschappijen en economische systemen zijn ingedeelt. De conclusie van de filmmaker zelf is dat er niet een antwoord voor is, maar dat alle methoden iets hebben meegedragen aan het reduceren. Het is net een maaltijd met veel ingredienten, en we zijn met zijn alle bezig om het recept te vinden wat het beste zal smaken.
Give Us the Money
Wordt nog toegevoegd.
Ieder jaar selecteerd Oxfam Novib 3 documentaires voor het IDFA festival, die goed aansluiten bij de onderwerpen van Oxfam Novib. Dit jaar zijn het 3 films uit een serie van documentaires uit het project "Why poverty?". Hieronder geef ik een korte beschrijving van de 3 films en mijn eigen reviews.
Rafea: Solar Mama
Vrouwen uit ontwikkelingslanden vanuit de hele wereld worden bijeengebracht in India, en krijgen een opleiding om uit basis componenten een electrisch circuit op te bouwen geschikt om stroom op te slaan en te gebruiken uit zonnepanelen, met de mogelijkheid hiermee zelf hun gemeenschap van electriciteit te voorzien, opleidingen hierin te starten en eigen bedrijfjes te starten. De vrouwen die hiervoor geselecteerd worden zijn analfabeet, kunnen veelal niet de taal verstaan, hebben volstrekt geen technische kennis, en ondanks dat is de opleiding een succes.
De film heeft meerdere lagen:
- de opleiding zelf
- het zien van de ervaringen van een uitweg uit de armoede door de ogen van Rafea
- de culturele botsingen dit geeft in een cultuur waar mannen alle dienst uitmaken
- de interactie tussen de vrouwen uit zulke verschillende culturen die elkaar niet verstaan, maar een diepe band met elkaar opbouwen
- de vastberadenheid om door alles wat er aan problemen omheen optreden door te zetten.
Ik heb wel een kanttekening bij de opleiding zelf. Al vind ik het zeer indrukwekkend wat bereikt wordt ondanks alle belemmeringen, ik vraag me af in hoeverre deze kennis die ze hebben opgedaan van waarde is. Ik kon er niet uit opmaken dat de opleiding meer diepte had dan het weten hoe de standaard onderdelen moesten worden samengevoegd. Ik zag geen indicatie dat er kennis werd meegegeven die bruikbaar is om zelf verder kennis op te bouwen over de werking van de systemen, en deze bijvoorbeeld aan te passen op wat er lokaal te vinden is, of toepassingen uit te breiden etc. De kennis die je daarvoor nodig hebt vereist veel meer achtergrond, en dat maakt het naar mijn idee moeilijk om daar echt iets mee op te bouwen. Als dat er wel was, had ik daar graag meer van gezien.
Poor Us - an Animated History of Poverty
Belangrijk voordat je deze film gaat zien: dit is een film gebaseerd op documentatie gebaseerd op feiten over de geschiedenis van armoede, zoals geintepreteerd door de filmmakers. Dus alhoewel er een realiteit aan de basis zit, zitten er meerdere lagen van interpretatie tussen werkelijkheid en wat je te zien krijgt. En dat interpreteer je dus weer op je eigen wijze. Plus er komen veel onderwerpen aan te pas waar je niet de achtergrondinformatie zult hebben om het te kunnen beoordelen. Wat je meekrijgt is dus geenszins een samenvatting van hoe die geschiedenis in elkaar zit.
Dat is dus niet het doel van de film. Het doel is om je een startpunt te geven en je zelf de mogelijkheid bieden te kijken naar een onderwerp dat eigenlijk nauwelijks de aandacht krijgt: hoe heeft armoede zich door de eeuwen heen ontwikkeld? Wat zijn er voor oplossingen in de loop van de geschiedenis op losgelaten, en wat was de uitwerking? Het doet dit op een hele luchtige en grappige manier, over wat een heel serieus onderwerp is.
Het belangrijkste van de film is je te prikkelen om na te denken over dit onderwerp. Immers, om te weten in welke richting je beweegt, en waar je heen moet sturen is het belangrijk om te weten uit welke richting je komt. Bestrijding van armoede is zeker niet iets van de laatste paar jaar, het is iets waar mensen al sinds de oudheid mee bezig zijn. De vorm van armoede, en de oorzaken veranderen mee met hoe de maatschappijen en economische systemen zijn ingedeelt. De conclusie van de filmmaker zelf is dat er niet een antwoord voor is, maar dat alle methoden iets hebben meegedragen aan het reduceren. Het is net een maaltijd met veel ingredienten, en we zijn met zijn alle bezig om het recept te vinden wat het beste zal smaken.
Give Us the Money
Wordt nog toegevoegd.
Monday, 19 November 2012
Brief richting Samsom t.a.v. bezuinigingen Ontwikkelingssamenwerking
Eergisteren schreef Farah Karimi, directeur Oxfam Novib het volgende op Twitter:
De reactie van Samsom op twitter hierop: "@Farah_Karimi Gelezen. Alvast: ik verdedig bezuiniging niet met beroep op gering draagvlak. Constateer alleen treurig weinig woede hierover"
Hij krijgt geen emails? Te weinig woede over de bezuinigingen? Als dat geen uitnodiging is om mijzelf uit te laten richting zijn adres!
Mijn email aan Samsom (als je ook mee wilt doen, stuur je reacties aan d.samsom@tweedekamer.nl):
"Beste Diederik,
Ik email U naar aanleiding van uw bericht als reactie op de email van Farah Karimi, directeur Oxfam Novib. U schrijft dat U niet de bezuiniging op ontwikkelingssamenwerking kan tegenhouden zonder draagvlak, en dat U verbaast bent dat er zo weinig woede is richting die bezuinigingen. Ik kan U verzekeren, die is er weldegelijk!
Ik ben vast donateur van Oxfam Novib en andere vergelijkbare organisaties. Bij eerdere bezuinigingsplannen heb ik hard geprotesteerd, via online acties en email aan betrokken partijen en politici. Waarom dat protest naar mijn mening in het algemeen en in mijn geval uitbleef?
Reden 1, persoonlijk was ik gewoon stomverbaasd. Waarbij binnen het rechtse kabinet Rutte I hard gevochten werd tegen bezuinigingen op OS door o.a. groot protest uit het CDA, heeft U als linkse partij zonder enige slag of stoot de bezuiniging direct geaccepteerd. Na alle strijd voor ontwikkelingssamenwerking, is het plots ineens als wisselgeld vergooid? Ik was gewoon te lamgeslagen van verbazing en verontwaardiging om te reageren.
Reden 2, vermoeidheid in het steeds blijven verdedigen van het OS budget. Het lijkt wel een verloren strijd. En dat geld voor iedereen om mij heen die erg betrokken is bij OS. En van die vermoeidheid is naar mijn mening grof misbruik van gemaakt om in een keer een enorme bezuiniging er even vlug doorheen te jagen.
Reden 3, heel veel mensen zijn nu toch even afgeleid door wat er gaat gebeuren met hun eigen toekomst. Persoonlijk heb ik daar minder mee te maken (een stapje achteruit om de kas weer aan te vullen kan ik wel dragen), maar dat heeft wel de aandacht op ontwikkelingssamenwerking verslapt. Dat wil niet zeggen dat men het daarom niet belangrijk vind dat dit in stand wordt gehouden.
Dat alles neemt niet weg dat ik hier kwaad achter de computer zit dat we nu zo diep gezonken zijn als land. Ik ben ook extreem teleurgesteld in de PVDA, dat duidelijk niet zo'n solidaire en sociale partij is als ik dacht en op gebied van internationale solidariteit blijkbaar een rechtse politiek uitvoert (eigen mensen eerst!) Met name in Uw reacties op de bezuinigingen, waren zeer pijnlijk om te lezen en horen. Het lijkt of het U het totaal niet deert. Ik had verwacht dat juist U niet alleen alles zou doen om het budget ontwikkelingssamenwerking in stand te houden, maar actief het draagvlak zou winnen door uit te leggen waarom het zo belangrijk is, dat er zeer belangrijk werk mee wordt verricht om mensen in de wereld die het echt heel slecht hebben een kans op een menswaardig bestaan te geven. Dat momenteel 870 miljoen mensen zo extreem arm zijn dat ze zelfs niet eens voldoende voedsel kunnen kopen en permanent honger moeten lijden, wat volstrekt onacceptabel is. Om mythes over OS de wereld uit te helpen, zoals dat het een bodemloze put is, en dat het allemaal maar weggegooid geld is. Dat is Uw taak als leider!
Tenslotte, waar hebben we het over? 1 miljard euro? Dat is omgerekend 5 euro per persoon per maand! Als U dat nou eens zou voorleggen aan de rest van Nederland, dan moet je wel heel gierig zijn om dan nog voorstander voor zo'n bezuiniging te zijn.
Met vriendelijke groet,
Jeroen Zuiderwijk"
"Samsom beweert nul email hebben ontvangen over de bezuinigingen op OS. Zie mijn open email aan Samsom http://ow.ly/2bsu3u"
De reactie van Samsom op twitter hierop: "
Hij krijgt geen emails? Te weinig woede over de bezuinigingen? Als dat geen uitnodiging is om mijzelf uit te laten richting zijn adres!
Mijn email aan Samsom (als je ook mee wilt doen, stuur je reacties aan d.samsom@tweedekamer.nl):
"Beste Diederik,
Ik email U naar aanleiding van uw bericht als reactie op de email van Farah Karimi, directeur Oxfam Novib. U schrijft dat U niet de bezuiniging op ontwikkelingssamenwerking kan tegenhouden zonder draagvlak, en dat U verbaast bent dat er zo weinig woede is richting die bezuinigingen. Ik kan U verzekeren, die is er weldegelijk!
Ik ben vast donateur van Oxfam Novib en andere vergelijkbare organisaties. Bij eerdere bezuinigingsplannen heb ik hard geprotesteerd, via online acties en email aan betrokken partijen en politici. Waarom dat protest naar mijn mening in het algemeen en in mijn geval uitbleef?
Reden 1, persoonlijk was ik gewoon stomverbaasd. Waarbij binnen het rechtse kabinet Rutte I hard gevochten werd tegen bezuinigingen op OS door o.a. groot protest uit het CDA, heeft U als linkse partij zonder enige slag of stoot de bezuiniging direct geaccepteerd. Na alle strijd voor ontwikkelingssamenwerking, is het plots ineens als wisselgeld vergooid? Ik was gewoon te lamgeslagen van verbazing en verontwaardiging om te reageren.
Reden 2, vermoeidheid in het steeds blijven verdedigen van het OS budget. Het lijkt wel een verloren strijd. En dat geld voor iedereen om mij heen die erg betrokken is bij OS. En van die vermoeidheid is naar mijn mening grof misbruik van gemaakt om in een keer een enorme bezuiniging er even vlug doorheen te jagen.
Reden 3, heel veel mensen zijn nu toch even afgeleid door wat er gaat gebeuren met hun eigen toekomst. Persoonlijk heb ik daar minder mee te maken (een stapje achteruit om de kas weer aan te vullen kan ik wel dragen), maar dat heeft wel de aandacht op ontwikkelingssamenwerking verslapt. Dat wil niet zeggen dat men het daarom niet belangrijk vind dat dit in stand wordt gehouden.
Dat alles neemt niet weg dat ik hier kwaad achter de computer zit dat we nu zo diep gezonken zijn als land. Ik ben ook extreem teleurgesteld in de PVDA, dat duidelijk niet zo'n solidaire en sociale partij is als ik dacht en op gebied van internationale solidariteit blijkbaar een rechtse politiek uitvoert (eigen mensen eerst!) Met name in Uw reacties op de bezuinigingen, waren zeer pijnlijk om te lezen en horen. Het lijkt of het U het totaal niet deert. Ik had verwacht dat juist U niet alleen alles zou doen om het budget ontwikkelingssamenwerking in stand te houden, maar actief het draagvlak zou winnen door uit te leggen waarom het zo belangrijk is, dat er zeer belangrijk werk mee wordt verricht om mensen in de wereld die het echt heel slecht hebben een kans op een menswaardig bestaan te geven. Dat momenteel 870 miljoen mensen zo extreem arm zijn dat ze zelfs niet eens voldoende voedsel kunnen kopen en permanent honger moeten lijden, wat volstrekt onacceptabel is. Om mythes over OS de wereld uit te helpen, zoals dat het een bodemloze put is, en dat het allemaal maar weggegooid geld is. Dat is Uw taak als leider!
Tenslotte, waar hebben we het over? 1 miljard euro? Dat is omgerekend 5 euro per persoon per maand! Als U dat nou eens zou voorleggen aan de rest van Nederland, dan moet je wel heel gierig zijn om dan nog voorstander voor zo'n bezuiniging te zijn.
Met vriendelijke groet,
Jeroen Zuiderwijk"
Sunday, 18 November 2012
Een puntje
Mijn beroep is ingenieur in de vliegtuigbouw en ruimtevaarttechniek. Ik heb technologie ontwikkeld dat zich bevindt op grote hoogte, en vliegt met enorme snelheden.
Maar ik sta met beide benen firm op de grond.
Ik heb een grote interesse in het verleden. Ik bestudeer oude culturen, voorwerpen, technieken, en beeld deze uit in levende geschiedenis in gereconstrueerde omgevingen uit het verleden, waarbij ik oude technieken uitvoer en reproducties maak van voorwerpen duizenden jaren geleden gemaakt en gebruikt.
Maar ik bevind mijzelf heel bewust en heel sterk in het nu.
Ik zet me in voor mensen in ontwikkelingslanden en voor inheemse volken over de hele wereld. Ik heb een grote interesse in de verscheidenheid van culturen, levenswijzes van mensen waar ook ter wereld.
Maar ik kom nauwelijks buiten Nederland.
Ik ben hier, nu, en aanschouw de wereld inclusief de ruimte vanaf het kleinste tot het grootste, vanaf het verleden tot wat de toekomst gaat brengen, van de ene uithoek van de planeet tot de andere, en voel mij sterk verbonden met dit alles. Ik ben een klein puntje in het omniversum, maar eentje met een enorme nieuwsgierigheid in wat er om mij heen gebeurt en hoe mijn leven invloed heeft op alles om mij heen. Van een stukje techniek dat ik ontwikkelde, dat op 1.500.000 kilometer van de aarde in de ruimte hangt, het verdedigen van de rechten van een indianen stam in Zuid-Amerika, van het beschermen van de toekomst van een diersoort zodat deze over miljoenen jaren ook nog kan bestaan. Een puntje dat nauwelijks van plek verandert zeer ver reikende invloeden hebben, in afstand en in tijd.
Ik ben maar een klein puntje in dit alles, maar dit punt wilde ik wel even maken.
Maar ik sta met beide benen firm op de grond.
Ik heb een grote interesse in het verleden. Ik bestudeer oude culturen, voorwerpen, technieken, en beeld deze uit in levende geschiedenis in gereconstrueerde omgevingen uit het verleden, waarbij ik oude technieken uitvoer en reproducties maak van voorwerpen duizenden jaren geleden gemaakt en gebruikt.
Maar ik bevind mijzelf heel bewust en heel sterk in het nu.
Ik zet me in voor mensen in ontwikkelingslanden en voor inheemse volken over de hele wereld. Ik heb een grote interesse in de verscheidenheid van culturen, levenswijzes van mensen waar ook ter wereld.
Maar ik kom nauwelijks buiten Nederland.
Ik ben hier, nu, en aanschouw de wereld inclusief de ruimte vanaf het kleinste tot het grootste, vanaf het verleden tot wat de toekomst gaat brengen, van de ene uithoek van de planeet tot de andere, en voel mij sterk verbonden met dit alles. Ik ben een klein puntje in het omniversum, maar eentje met een enorme nieuwsgierigheid in wat er om mij heen gebeurt en hoe mijn leven invloed heeft op alles om mij heen. Van een stukje techniek dat ik ontwikkelde, dat op 1.500.000 kilometer van de aarde in de ruimte hangt, het verdedigen van de rechten van een indianen stam in Zuid-Amerika, van het beschermen van de toekomst van een diersoort zodat deze over miljoenen jaren ook nog kan bestaan. Een puntje dat nauwelijks van plek verandert zeer ver reikende invloeden hebben, in afstand en in tijd.
Ik ben maar een klein puntje in dit alles, maar dit punt wilde ik wel even maken.
Subscribe to:
Posts (Atom)